2013 benim için bir milat.

34 oldum.

35’ten gün almaya başladım.

Eskilerin “yolun yarısı” dedikleri yaşa geldim.

Bana kalsa, bu dünyadan rock yıldızları gibi erkenden göçmek, belleklerde genç ve güzel olarak yer etmek isterdim.

*

Ama tuhaf bir şey oldu.

Bana bir dinginlik çöktü.

Ruhumun karanlık dehlizlerine dolanmak yerine...

Tam tarif edemediğim bir mutluluk hissine kapıldım.

Kendime en azılı düşmanımdan daha acımasız olan ben... 

Hayatımda ilk kez kendimden memnun olmaya başladım.

*

İster aydınlanma deyin...

İster farkına varma...

İster uyanma...

İsterse de kabullenme.

Birden değil ama yavaş yavaş, beni gerçeklikten koparan gözlerimin önündeki perde aralandı...

Ve “Şimdiki aklım olsaydı” lafının boş yere zikredilmediğini anladım.

Düşündüm; benim de şimdiki aklım, başımda olanların en iyisiydi.

*

Bugüne kadarki tüm günahlarımı içimde bir sızı, acı ya da pişmanlıkla değil... Müstehzi bir gülümsemeyle hatırlar oldum.

Çocukça hırslardan arınıp...

Önce kendim için, kalbimi kıranların topunu affetmeye karar verdim. Ve rahatladım. Ama en çok, kendimi affettiğim için.

*

Hayatımın bir muhasebesini yaptım.

Dinlediğim bütün güzel müzikleri...

Okuduğum bütün sağlam metinleri...

Tanıma şansına sahip olduğum iyi insanları...

Yaptığım en ateşli sohbetleri...

Gittiğim bütün cennet yerleri...

Yediğim lezzetli yemekleri...

Tüm sevdiklerimi...

Tek tek hatırladım.

*

Sadece gülümsetenleri değil...

Karanlık zamanları da uzun uzun düşündüm.

Ve fark ettim ki...

Artık hiçbiri canımı yakmıyor...

Yüreğim sızlamıyor...

Gözlerim dolmuyor...

*

Gördüm ki...

Her “Bittim” dediğim sefer...

Bitmeye daha çok varmış...

Ve hep küllerimden doğmuşum...

Eskisinden de iyi bir hayata.

*

Gördüm ki...

Kimse kasten üzmemiş beni.

Haksızlık etmişim.

Oyunbozan benmişim.

*

Gördüm ki ben de kimseyi kasten üzmemişim. Haklıymışım.

Şike yapan onlarmış.

*

Gördüm ki...

Beni benden çok sevenlerin olduğu dünyamda...Kendi cehennemimde yaşadığımı sanırken...

Cennetimi oya gibi işlemişim.

Önümde daha çok maçlar varmış.

*

Gördüm ki...

En cesur sandıklarım kendi korkaklıklarının esiriymiş.

Korkak sandıklarım mertlik abidesiymiş.

Ama herkesin cesareti kendine...

Kimseden medet ummasam da olurmuş...

Ben bana yetermişim.

*

Yolun devamına...

Ve 2013’e...

Safralarımdan arınmış halde adım atıyorum.

Sizin için de aynısını diliyorum.

Melis Alphan - Hürriyet